می خوابم نه
به رویاهایم میروم!
آن جا هر چقدر که دلم بخواهد
زندگی خواهم کرد
وقتی بیدار بودم
هرگز زندگی نکردم
رویاهای قشنگ و تازه
فریب خوردن
با دوست داشتن
و
دوست داشته شدن
این همه سال
نتوانسته بودم به عشق تکیه کنم
به سمت مرگ نه
به سمت ابدیت میروم!
آن جا هر چقدر که دلم بخواهد
استراحت میکنم
وقتی زنده بودم
هرگز استراحت نکردم
باز قلم در دستم خواهد بود
و کاغذها در برابرم
در خواب
آخر
سرم خم خواهد شد
سری که
آن را در زندگی خم نکردم!
می خوابم
نه
به رویاهایم میروم!
به رویاهایم میروم!
به رویاهای من و مردی در روشنی که به سایه رفت
کاش مادر می گذشتی از شبی لذت
که یک شب لذت تو کرد
عمری نا بسامانم
میخوام داد بزنم.ولی نمیدونم اونکه اون بالاهاست میشنوه یا نه!اون همیشه میگفت:تو فقط زمزمه کن!
تاریکی گناه ماست و روشنایی توبه ی خوبی نیست!!پس توبه نمیکنم با روشنایی.چون نمیتونم
آره دلم برات تنگ شده.شبا که از پشت پنجره صدای پات میاد میدوم کنار پنجره . میگم:خودشه!ولی وقتی میبینم فقط یه کوچه ی خالیه بغضم میشکنه.چشمام رو که میبندم بوی پیرهنت میپیچه توی کوچه...توی اتاقم...توی رگهای وجودم!
باز چشمام رو میبندم.انگار صدات میپیچه و میگه:من آروم خوابم...من میگم: آره خوابی.آسون خوابیدی...بی دغدغه ی فردا...راست میگی.این سهم تو بود.چرا که همیشه توی ناباوری توی شبای بی ستاره...توی راستیه پر از دروغ...توی زمان بی زمانی نفس کشیدی
به قول یه بنده خدا اگه آدمای بعد از ما بدونن که ما چطور بدون اکسیژن نفس کشیدیم و زنده بودیم حیرت میکنن!
خاطرات میخوره توی صورتم...دستام رو دراز میکنم رو به آسمون...سهم من کدوم ستارست؟
یکی بهم میگفت ستاره ها هم میمیرن ولی چون خیلی از ما دورن فکر میکنیم هنوز زنده اند
اونا هم قبرستان دارن...حتی ستاره ها هم میمیرن.یعنی میشه یه روز هیچ ستاره ای توی آسمون نباشه؟اونوقت آسمون دیگه آسمون نیست
مثل زندگی بی تو که زندگی نیست...
آمده بودم تا بگویم
اما
.
.
.
..
می روم تا غمش فقط برای خودم باشد و بس.
نفس هايي كه حبس مي شود درون حنجره ام بي حرفند
بغضم كه مي نشيند بر گلويم مات مي ماند
من سرطان دارم ...سرطان بي حرفي !
آه ... من چقدر حرف دارم !
روزي كه انساني را به قيمت ارزاني مي خرند
شبي كه آدمكي به شكل يك غاز مي خورند
من فصل سكوتم را بر روياها جار مي زنم
من سكوت دردم را بر ديوار فرياد مي زنم
كوله بار دردم را در شب بار مي زنم
من تنم را به خاك مي زنم .
سرطان دارم ... سرطان زندگي !
رهايي از اين درد برايم مشكل شده است
انگار سرطان با استخوانم عجين شده است
بي تفاوت ... بي هوس ... بي شكل ...
سرطان دارم
براي جدايي از اين مرض دعايي ندارم
من به خالق سرطانم دلبستگي ندارم
براي خاموشي دردم فرشته الهي نمي خواهم
من به حضورشان نيازي ندارم
من خودم معصومم
به شما نيازي ندارم !
سرطان دارم ...سرطان در به دري !
من به شكل يك باد آواره ام !
به حكم يك سيم تنيده شده بر مغزم محكومم
سرطان دارم
من به جنس يك جسد محجوبم
من به شكل يك گور خاموشم
سرطان دارم ...
سرطان زندگي ...
سرطان زندگي ...
سرطان زندگي ...
مرگ شیرین...
