تو را من چشم در راهم...

سلام به دوستای گلم!به همه ی اونایی که به یادم بودن...نمیدونم از کجا بگم!!!میخوام گذشته هام رو رها کنم و با یه وبلاگ جدید شروع کنم.راستش خیلی وقت بود سایه رو گم کرده بودم.میخوام از اینجا برم تا بهتر بفهمم که کجا خودمو جا گذاشتم.شاید بین این نوشته ها یا بین خاطرات...بین یادگاری ها.دارم از گذشتم فرار میکنم

من مثل همیشه عاشقم ولی اندفعه میدونم باید کی باشم و چی!!

اجازه هست خيال کنم تا آخرش مال مني؟ خيال کنم دل منو با رفتنت نمي شکني ؟اجازه هست خيال کنم بازم مي آي مي بينمت ؟ با اون چشماي مهربون دوباره چشمک مي زني؟ طپش طپش با چشمکت غزل بگم براي تو با اتکا به عشق تو تو زندگي برم جلو؟

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم..♥.. چون دنيا يه روز تموم ميشه. .♥.. نميخوام بگم که مثل گلي. .♥.. چون گل هم يه روز پژمرده ميشه. ♥.. نميخوام بگم که سياهي چشمات مثل شبهاي پر ستاره اس. ♥.. چون شب هم بالاخره تموم ميشه.. ♥. نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالي. ♥.. چون اب که هميشه پاک نميمونه.. ♥.

دستانم را بر گردن فرشته زمان حلقه میکنم و میگویم از ناگفته هایی که در
تاریکترین روشنایی ها نهفته بود.او نفس میکشید.بوی بهشت بوی عطر نفس هایی که با نفسهای گنگ من یکی شده بود!او بوی بهشت میداد
به چشمانش که دقیق میشدی خانه ی دوست سهراب را نیز میافتی و وقتی لبانش را میدیدی ک چطور برایم داستان غم انگشتانم را تمام کرد متعجب مثل گمگشته ای خود را باز میافتی
و چه زیبا بود دستان تو که برای دستان من سرودی ساخت از انتهای شب و امتداد صبح
.......

سلام!شروع میکنم به نوشتن ولی مثل همیشه کلمات در مقابلت سجده میکنند.چون تو بزرگی
انقدر بزرگ که بهم یاد دادی قلبم باید انقدر بزرگ باشه تا غمای بزرگ به نظرم کوچیک بشه
دفترم رو باز میکنم...نفس که میکشم عطر تنت توی نفسام جا به جا میشه...یکی همیشه بهم میگفت جای خالیه بین انگشتای آدم واسه اینه که کس دیگه ای واسش پر کنه
و تو بودی که دستای غم بسته ی منو میون دستات جا دادی
تو بودی که با بوسه هات برای انگشتام لالایی گفتی
تو بودی که گرمای تنم رو ازت گرفتم
تو بودی که بهم یاد دادی آدم از دوست داشتنم به خدا میرسه
تو بودی منو پناه دادی توی آغوش امن و پر آرامشت و جدا کردی از دیوار بلند تنهایی که آواز من توی تنهایی "تنها این بود:من که از بازترین پنجره
با مردم این ناحیه صحبت کردم حرفی از جنس زمان نشنیدم.هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
من به اندازه ی یک ابر دلم می گیرد
باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را
که به اندا زه تنهایی من جا دارد بردارم
و به سمتی بروم
...
ولی حالا میرم!نه از دنیای که دارم
بلکه از خاطراتی فرار میکنم که وجودم رو زیر دستای قویش میخواد له کنه!فرار میکنم از بوسه ای که تو هوا معلق موند.فرار میکنم از یک هوس
و بعد از تمام اینها میرسم به تو!جایی نزدیک خدا
جایی که عطر نفسات میاد!جایی که همیشه بوی بهشت میده...اونجا امتداد نگاه تو...آغوش تو...لبای تو...و خدای درون تو

قشنگ یعنی چه؟
قشنگ یعنی تعبیر شاعرانه اشکال
و عشق تنها عشق
ترا به گرمی یک سیب می کند مانوس
و عشق تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد
مرا رساندبه امکان پرنده شدن

وسعت زندگی...

زندگي به من خيلي چيزها آموخت. به من آموخت مي توانم بياموزم

آدم عاقل وقتي عاقل است که عاشق باشد و آدم احمق به اين دليل احمق است که خيال مي کند عشق را مي فهمد

به زميني که مارا احاطه کرده است نگاه کن. بيا روي زمين دراز بکشيم و صداي قلب زمين را بشنويم

کتاب :

کنار رودخانه پيدار نشستم و گريستم

پائولو کوئیلو

...................................................... 

من خردمندترين مردمانم زيرا يک چيز مي دانم و

آن اين است که هيچ چيز نمي دانم .

سقراط 

................................................

سالها ميگذرد از شب تلخ وداع

از همان شب كه تو رفتي و به چشمان پر از حسرت من خنديدي

تو نميدانستي

تو نمي فهميدي

كه چه رنجي دارد با دل سوخته اي سر كردن

رفتي و از دل من روشنايي ها رفت

ليك بعد از ان شب

 
هر شبم را شمعي روشني مي بخشيد

بر غمم مي افزود

جاي خالي تو را ميديدم

مي كشيدم آهي از سر حسرت و مي خنديدم

به وفاي دل تو

و به خوش باوري اين دل بيچاره خود

ناگهان ياد تو مي افتادم

باز مي لرزيدم

گريه سر مي دادم

خواب مي ديدم من كه تو بر ميگردي

تا سر انجام شبي سرد و بلند

اشك چشمان سياهم خشكيد

آتش عشق تو خا كستر شد

ياد تو در دل من پرپر شد

اندكي بعد گذشت

اينك اين من...تنها...دستهايم سرد است

قدرتم نيست دگر...تا كه شعري گويم

گر چه تنها هستم

نه به دنبال توام

نه تو را مي جويم

حال مي فهمم من...چه عبث بود آن خواب

كاش مي دانستم عشق تو مي گذرد

تو چه آسان گفتي دوستت دارم را

و چه آسان رفتي...

كاش مي فهميدي وسعت حرفت را

آه...افسوس چه سود

قصه اي بود و نبود 

سالها ميگذرد از شب تلخ وداع

و من تنهای تنها...

 اینم از دوست خوبم:مجنون

انتخاب از چنگ مجنون کرده ام این نکته را

هرچه خواهی باش اما ... اندکی دیوانه باش ... 

   می خوابم

می خوابم
           نه
به رویاهایم میروم!

به رویاهایم میروم!

به رویاهای من و مردی در روشنی که به سایه رفت

کاش مادر می گذشتی از شبی لذت

که یک شب لذت تو کرد

عمری نا بسامانم

میخوام داد بزنم.ولی نمیدونم اونکه اون بالاهاست میشنوه یا نه!اون همیشه میگفت:تو فقط زمزمه کن!

تاریکی گناه ماست و روشنایی توبه ی خوبی نیست!!پس توبه نمیکنم با روشنایی.چون نمیتونم

آره دلم برات تنگ شده.شبا که از پشت پنجره صدای پات میاد میدوم کنار پنجره . میگم:خودشه!ولی وقتی میبینم فقط یه کوچه ی خالیه بغضم میشکنه.چشمام رو که میبندم بوی پیرهنت میپیچه توی کوچه...توی اتاقم...توی رگهای وجودم!

باز چشمام رو میبندم.انگار صدات میپیچه و میگه:من آروم خوابم...من میگم: آره خوابی.آسون خوابیدی...بی دغدغه ی فردا...راست میگی.این سهم تو بود.چرا که همیشه توی ناباوری توی شبای بی ستاره...توی راستیه پر از دروغ...توی زمان بی زمانی نفس کشیدی

به قول یه بنده خدا اگه آدمای بعد از ما بدونن که ما چطور بدون اکسیژن نفس کشیدیم و زنده بودیم حیرت میکنن!

خاطرات میخوره توی صورتم...دستام رو دراز میکنم رو به آسمون...سهم من کدوم ستارست؟

یکی بهم میگفت ستاره ها هم میمیرن ولی چون خیلی از ما دورن فکر میکنیم هنوز زنده اند

اونا هم قبرستان دارن...حتی ستاره ها هم میمیرن.یعنی میشه یه روز هیچ ستاره ای توی آسمون نباشه؟اونوقت آسمون دیگه آسمون نیست

مثل زندگی بی تو که زندگی نیست...

آمده بودم تا بگویم
اما
.
.
.
..
می روم تا غمش فقط برای خودم باشد و بس.

روزي كه انساني را به قيمت ارزاني مي خرند
شبي كه آدمكي به شكل يك غاز مي خورند

من فصل سكوتم را بر روياها جار مي زنم
من سكوت دردم را بر ديوار فرياد مي زنم
كوله بار دردم را در شب بار مي زنم
من تنم را به خاك مي زنم .
سرطان دارم ... سرطان زندگي !
رهايي از اين درد برايم مشكل شده است
انگار سرطان با استخوانم عجين شده است

بي تفاوت ... بي هوس ... بي شكل ...
سرطان دارم
براي جدايي از اين مرض دعايي ندارم
من به خالق سرطانم دلبستگي ندارم
براي خاموشي دردم فرشته الهي نمي خواهم
من به حضورشان نيازي ندارم
من خودم معصومم
به شما نيازي ندارم !
سرطان دارم ...سرطان در به دري !
من به شكل يك باد آواره ام !
به حكم يك سيم تنيده شده بر مغزم محكومم
سرطان دارم
من به جنس يك جسد محجوبم
من به شكل يك گور خاموشم
سرطان دارم ...
سرطان زندگي ...
سرطان زندگي ...
سرطان زندگي ...
                                                          مرگ شیرین...

برای با تو بودن فرصت اندک بود.چرا که بهانه ی تنهایی بهانه ی خوبیست!
و حال احساس میکنم که چقدر زود دیر میشود...لبخند آخرم از گریه عشقم بود...
جرم من خاموشی ابعاد زمان خواهد بود
جرم من بوسه ایست که در هوا معلق ماند
سهم من تنها زمینیست بی هیچ آسمانی
 سهم من اشکهاییست که ریخته شد تا تو بفهمی
ولی چه خوب به من خندیدی
و نفهمیدی لبخند آخرم از گریه عشقم بود
سهم من همه چیز و هیچ چیزست
...

باید دچار بود

دچار یعنی چه؟

دچار یعنی عاشق.

همیشه فاصله ای هست.

دچار باید بود.

و گرنه زمزمه حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد.

و عشق..........

سفر به روشنی از خلوت اشیاست.

و عشق..........

صدای فاصله هاست.

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.

نه صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند.

و با شنیدن یک هیچ میشوند کدر.

همیشه عاشق تنهاست.

و دست عاشق

در دست ترد ثانیه هاست.

و او و ثانیه ها می روند ان طرف روز

هوای حرف تو آدم را

عبور می دهد از کو چه های حکایت

ودر عروق چنین لحن

چه خون تازه محزونی است!

                                                   سهراب سپهری

گفتم دوستت دارم نگاهي به من کرد و گفت:چند تا؟ دستام رو بالا آوردم و تمام انگشتهاي دستمو نشونش دادم اما اون به کف دستام نگاه مي کرد که خالي بود ...

من درون قفس سرداتاقم دلتنگ

ميپردمرغ نگاهم تادور

ميزندغم به دل من آهنگ... آه باران باران شيشه ي پنجره راباران شست

ازدل من اما چه کسي نقش توراخواهدشست؟

یادها بخیر..مهتاب...یادش بخیر

شمعیم و خوانده ایم خط سرنوشت خویش
ما را برای سوز و گداز آفریده اند!

تا تو نگاه میکنی کار من آه کردنست

جان به فدای چشم تو این چه نگاه کردنست

اینطور بود؟ساز میزد. اینطور نگاه میکرد؟

...

من همان: من میباشم.گفتم باز هم می آیم.اگر خبر ندارید بروید پایین تر حضور گرم مرا میبینید!
امروز در خانه ی ما خواستگار می باشد.خواستگار خواهرم آقای هیکل می باشد!او بسیار غیرت می نماید.از نوک چشم منظورم زیر چشمی خواهرم را دید می زند.رگ زیر گلوی من مثل بابای سبیلم بالا می آید.او نیشخند می زند!!او لات و لوتی هم می باشدوفقط شلوار خمره ای کم دارد!

خواهرم به او عشقول نمی ورزد و زیر لب همش می گوید:مرده شور!راستش نمیدانم قیافه او از بس وحشتناکست به مرده شورها هم میخورد یا نه!او هی میگوید:چاکریم نوکریم...آبجججججججججی!از آبجی گفتنش تنم موری میشود.همان مور مور!
بابایم او را دک میکند!

باز هم خواستگار میباشد.

موهایش را یه وری به صورتش چسبانده.ریش هم زیاد دارد.او مثل داداشم پشم آلود میباشد.در هوای گرم دکمه ی آستینش را بسته و زیر گلویش کیپ میباشد.من میترسم او خفه شود!او به خواهرم نگاه نمیکند.او زرنگ میباشد.برای مهریه می گوید:به نیت ۵ تن ۵ سکه!خواهرم می گوید خسته نباشید.داماد می گوید:خواهرم ۵ سکه هم زیاد میباشد!مادربزرگ پشمکیم می گوید:خواهر با برادر که ازدواج نمی شود...

خواهرم می گوید:من عاقبت می ترشم

نظرت راجع به این چیه؟

چه جملاتی!

یک داداشی دارم که پشم آلوده میباشد.بابایم می گوید:زیرا او دارد مرد میشود.من نمیدانم مگر آدم بزرگ میشود پشم آلوده میشود؟پس کاش کوچول بمانم

مامان گردالویی دارم که از بس گرد شده به صورت بامیه در آمده است!ریق داخل او یک بچه پشم آلودست!!!
یک بابایی دارم که حسابی سبیلست!همش آن را می تابد.بابایی می گوید:تاب میدهم!او خیلی هیکل میباشد...غیرتش باعث شده زیر گلویش باد کند.

یک خواهل دارم که دماغ سر بالا در گلویش گیر کرده است...او هروقت هوا بارانیست می گوید:بی اف عزیزم هوا ۲ نفره است.بیا برویم!من نمیدانم بی اف چیست...فقط میدانم آنها بدون من ددر دوودوور  میروند

یک مادربزرگ پنبه ای دارم که شبیه پشمکست.مامان گردالویم با این حرف به من چشم میرود.من خودم را خیس می نمایمپنبه دنبال آقا میگردد.او بی خواب شده!

من باید بروم.مادر بزرگم باز شکمش بادست.میترسم نتوانم تنفس کنم

باز هم می آیم

از فردا مطالب خنده دار تر و سوتی های واقعی رو میذارم توی وبلاگ

نظر شما چیه؟؟راستی اگه شما هم سوتی های جالبی دادید یا شنیدید برام بفرستید تا با نام خودتون بذارم توی وبلاگ

قربون همگیدوستون دارم

منتظر میشینم تا تو برگردی دوباره

بازم بارون میاد.بازم تو...بازم...

امشب چشای منم پر از بارون شده